ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗ ΕΙΚΟΝΩΝ, Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Η σημερινή Κυριακή είναι αφιερωμένη στην αναστήλωση των Αγίων Εικόνων και αποκαλείται Κυριακή της Ορθοδοξίας. Αυτή είναι η συγκεκριμένη Κυριακή όπου το πλήρωμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας πανηγυρικά εορτάζει τον θρίαμβο της Ορθής Δόξας, δηλαδή της Ορθής Πίστεως.

Η Ορθή Πίστη αποκαλύφθηκε στην ανθρωπότητα από τον σαρκωμένο Υιόν και Λόγον του Πατρός, τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό και παραδόθηκε στούς Αγίους Αποστόλους, οι οποίοι δια Πνεύματος Αγίου την αποθησαύρησαν στην Εκκλησία, δηλαδή στο Σώμα τού Κυρίου Ιησού Χριστού, και αυτή μεταλαμπαδεύεται σε κάθε άνθρωπο που με επίγνωση θα εισέλθει στην Αγία Κολυμβήθρα και διά της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος θα ενδυθεί τον Κύριον Ιησούν Χριστόν και θα χριστεί Άγιον Πνεύμα.

Η Ορθή Πίστη είναι μία, είναι τελεία, είναι αληθινή, γίνεται συνείδηση νου και περιεχόμενο καρδιάς, είναι το περιεχόμενο της Εκκλησίας, δηλαδή το Δόγμα της, και μέσω αυτού επιτυγχάνεται στον άνθρωπο που θέλει να φέρει την σφραγίδα της υιοθεσίας των τέκνων τού Θεού το Θείο Ήθος, είναι Αποκάλυψη Θείων Μυστηρίων, είναι η αποκωδικοποίηση της θρησκευτικότητας που υπήρχε στο Είναι του μεταπτωτικού ανθρώπου, είναι η οδός όπου επιτυγχάνεται η κοινωνία αγάπης μαζί με τον Θεό. Αυτή, η Ορθή Πίστη μέσω της ανθρώπινης ιστορίας και των διαφόρων γεγονότων που διαδραματίστηκαν ανα τούς αιώνες ερμηνεύτηκε, διασαφηνίστηκε, αποκωδικοποιήθηκε πλήρως και εν γένει αποκρυσταλλώθηκε όπως υπάρχει μέχρι σήμερα και έως συντελείας των αιώνων από τούς Αγίους και θεοφόρους Πατέρες μας.

Ένα εκ των σημείων της Ορθής Πίστεως ήταν και η προσκύνηση του Θεού και κατ' επέκταση των Αγίων Εικόνων Του. Αυτό απετέλεσε την διαμάχη μεταξύ εικονομάχων και εικονολάτρων κατά τον 7ο και 8ο αιώνα. Οι εικονομάχοι θεωρούσαν την ευλάβεια των ανθρώπων ως δεισιδαιμονία και ως υπέρμετρη λατρεία που άγγιζε τα όρια της ειδωλολατρείας, διότι κατ' αυτόν τον τρόπο, νοησιαρχικά, ερμήνευαν τις εκδηλώσεις της λαϊκής ευσέβειας. Όλοι όσοι αγωνίζονταν υπέρ της ευσέβειας των Αγίων Εικόνων αποκαλούνταν από τούς εικονομάχους, εικονολάτρες.

Η διαμάχη μεταξύ εικονομάχων και εικονολάτρων στην ουσία και στην βάση της ήταν διαμάχη μεταξύ εγκεφαλικής γνώσεως και καρδιακής εμπειρίας, μεταξύ γνώσεως Θεού προερχομένης εκ των βιβλίων και απολυτοποιημένης εξ αυτοπεποιθήσεως, και εμπειρικής βιώσεως Θεού εξ Αγίου Πνεύματος, μεταξύ εγκεφαλικής σχολαστικοποίησης τού Θείου και καρδιακής αποκαλυπτικής αισθήσεως τού Θείου. Σ' αυτό το τελευταίο έγκειται η αίσθηση Θεού και η σχέση κοινωνίας αγάπης μαζί με τον Κύριον Ιησούν Χριστόν διά Πνεύματος Αγίου στον άνθρωπο. Όσοι γεύτηκαν και έχουν αίσθηση Θεού και βίωση της παρουσίας Ιησού Χριστού στην καρδιά τους, προσκυνούν εν Πνεύματι και Αληθεία τον Θεό, όπως είπε ο Χριστός μας στην Σαμαρείτιδα, και προσκυνούν την Εικόνα του Κυρίου Ιησού Χριστού έχοντας στην καρδιά τους την αίσθηση ότι ο ασπασμός τους γίνεται και μεταβιβάζεται σ' Αυτό το εικονιζόμενο Πρόσωπο. Όποιος δεν έχει γεύση ούτε αίσθηση Θεού και δεν έχει βίωση της παρουσίας Ιησού Χριστού, τότε άγεται και φέρεται πλανώμενος και διαλογιζόμενος με τον εαυτό του σε κρημνούς χαώδεις κινδυνεύοντας να καταποντιστεί στην άβυσσο της απουσίας του Θεού, όπως συμβαίνει, δυστυχώς, με τούς αιρετικούς.

Ο πειρασμικός αυτός κλύδωνας που πέρασε η κιβωτός της Εκκλησίας κράτησε πέρα από ένα αιώνα. Τρικυμιώδη και εξαγριωμένη θάλασσα με δαιμονιώδη κύματα επιτίθετο κατά της κιβωτού της Εκκλησίας σκοπεύουσα και στοχεύουσα τον καταποντισμό της, αλλά εις μάτην, διότι ο Κυβερνήτης και πηδαλιούχος αυτής είναι ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, ο Οποίος οδηγεί την κιβωτό με σταθερότητα και ασφάλεια στο Ουράνιο Λιμάνι της Βασιλείας Του. Γι' αυτό, έστω κι αν περιστασιακά κλυδωνίζεται, όμως ποτέ δεν πρόκειται να καταποντιστεί, διότι η κιβωτός της Εκκλησίας έχει την σταθερότητα της Πίστεως, την ασφάλεια της Ελπίδος και τον Ναύαρχο της Αγάπης, ο Οποίος σώζει και αγιάζει όλους τούς εισερχομένους και παραμένοντας έως τέλους μέσα στην κιβωτό της Εκκλησίας.

Το τέλος του πειρασμού αυτού επισφραγίστηκε με την αναστήλωση των Αγίων Εικόνων. Ονομάζεται αναστήλωση, διότι επανατοποθετήθηκαν οι Άγιες Εικόνες στούς στήλους, δηλαδή στις κατακόρυφες δοκούς που διαχώριζαν το Ιερό Βήμα ή τα Άγια των Αγίων από τον Κυρίως Ναό. Αυτή η εξωτερική αναστήλωση των Εικόνων στούς στήλους τού τέμπλου των Εκκλησιών ήταν ο τελικός θρίαμβος της Ορθοδοξίας. Αυτό όμως το εξωτερικό γεγονός, εξυπακούει και παραπέμπει και στην εσωτερική αναστήλωση της Εικόνας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού στο τέμπλο της καρδιάς κάθε ανθρώπου βαπτισμένου στο Όνομα της Παναγίας Τριάδος, τού Πατρός και τού Υιού και τού Αγίου Πνεύματος, ενδεδυμένον τον Κύριον Ιησούν Χριστόν και κεχρισμένον το Πανάγιο Πνεύμα. Ο εξωτερικός θρίαμβος οφείλει να γίνει και εσωτερικός θρίαμβος. Αυτό το τελευταίο, πρακτικά είναι η εκπλήρωση του ψαλμικού στίχου τού Προφητάνακτος Δαβίδ, "καὶ ἐν τῷ ναῷ αὐτοῦ πᾶς τις λέγει δόξαν" (κη', 9).

Ο θρίαμβος της Ορθοδοξίας είναι ο θρίαμβος της παραδεδομένης Πίστεως, η οποία φυλάσσεται στην καρδιά του ανθρώπου που θέλει να είναι μαζί με τον Θεό και καρποφορεί σ' αυτόν εκατονταπλάσια τιμή, λαμπρότητα και δόξα. Ταπεινά εύχομαι αυτή την καρποφορία να χαρίσει ο Θεός των Πατέρων ημών διά πρεσβειών της Παναγίας Θεοτόκου Μαριάμ Μαχαιριώτισσας σε κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Αμήν.

(Κείμενο: Γ.Ε.Μ.)