ΚΥΡΙΑΚΗ Ε' ΝΗΣΤΕΙΩΝ

++*ΚΥΡΙΑΚΉ Ε' ΝΗΣΤΕΙΏΝ*++

ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΓΕΝΙΚΆ

Η μετάνοια είναι ουσιώδες στοιχείο της ζωής μας γενικότερα, αλλά και ειδικότερα της πνευματικής μας ζωής, γι' αυτό και οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας φωτισθέντες από το Πανάγιο Πνεύμα τοποθέτησαν την Μετάνοια αμέσως μετά την Κλίμακα. Όλη την ανάβαση στην κλίμακα των αρετών θα πρέπει να διέπει η μετάνοια.

Η μετάνοια είναι το ών ουκ άνευ απαραίτητο στοιχείο της πνευματικής επιτυχίας, διότι ό,τι κι αν κάνεις, όποιο πνευματικό έργο κι αν κάνεις, θα πρέπει πάντοτε να έχει την αρχή του και την αναφορά του στον Θεό, να είναι παρόν και να διέπει το παν ο Θεός, και εάν επιθυμούμε να επιτευχθεί το πνευματικό έργο και να στεφθεί με επιτυχία, χρειάζεται απαραίτητα η μετάνοια. Διότι μετάνοια σημαίνει να στρέφεις πάντοτε όλη σου την ύπαρξη με όλο σου το Είναι στον Θεό, και να ζεις μαζί με τον Θεό στην Παρουσία Του αδολεσχόντας σ' Αυτόν.

Η μετάνοια είναι φυγαδεύτρια θεραπεύτρια αμαρτιών, εξολοθρεύτρια παθών, πρόξενος αρετής, ασφάλεια ζωής, πανάριστος ιατρός, φάρμακο αθανασίας, γεννήτρια εμπιστοσύνης, καλλιεργός ελπίδας, παροχέας θάρρους, παιδαγωγός εις Χριστόν, χειραγωγός ουρανοδρόμου κλίμακας, φως στο σκοτάδι, οδοδείκτης πορείας, κλειδί του Παραδείσου, προσαγωγός στον Βασιλέα, νυμφαγωγός εις Χριστόν.

Μετάνοια είναι η αναγνώριση της αποστασίας μου από τον Θεό λόγω αμαρτιών και παθών, η παραδοχή της αποστασίας μέσα μου, η εκζήτηση συγγνώμης από τον Θεό διά προσευχής και εξομολογήσεως και η επακολουθείσα θεραπεία μέσω πνευματικών ασκήσεων και άλλων καθαρτικών και εξαγιαστικών φαρμάκων, τέλος η αμετάκλητη απόφαση της καρδιάς μου να μην επιστρέψει πίσω στην προηγούμενή της ζωή, όπως λέει ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός στο Ιερό Ευαγγέλιο "Οὐδεὶς ἐπιβαλὼν τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ’ ἄροτρον καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω εὔθετός ἐστιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ" (Λουκά θ', 62), κι όπως λέει και ο Απόστολος Πέτρος στην Δευτέρα Καθολική του επιστολή, "συμβέβηκε δὲ αὐτοῖς τὸ τῆς ἀληθοῦς παροιμίας, κύων ἐπιστρέψας ἐπὶ τὸ ἴδιον ἐξέραμα, καί, ὗς λουσαμένη εἰς κύλισμα βορβόρου" (Β' Καθολικής Πέτρου β', 22).

Επιπρόσθετα, μετάνοια είναι η εκπλήρωση του ψαλμικού "η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστί διαπαντός" και κατ' επέκταση η εκζήτηση συγγνώμης. Έπειτα, ως φυσικό επακόλουθο είναι η εκζήτηση της ξερίζωσης των ζιζανίων αμαρτίας και η απόρριψη όλων των εφάμαρτων, που κι αυτό πάλι γίνεται προσευχητικά λέγοντας το ψαλμικό "εκ των κρυφίων μου καθάρισόν με και από αλλοτρίου φείσαι του δούλου σου" και συμπληρωματικά με έτερο ψαλμικό "ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου". Στην συνέχεια η μετάνοια παρακινεί την ψυχή να εκζητήσει από τον Θεό να προσλάβει όλα τα ενάρετα, και την προτρέπει να προσευχηθεί λέγοντας: Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου".

Στην συνέχεια των ανωτέρω, η χάρη της μετάνοιας σπείρει στην ψυχή του ανθρώπου την επιθυμία ανακαίνισης σύνολης της ύπαρξής του και μεταμόρφωσής του εις χριστόν Κυρίου, γι' αυτό τον παρακινεί στην μίμηση Χριστού και στην εκούσια κατάβαση στην άβυσσο της ταπείνωσης, διότι φλέγεται από σφοδρό πόθο ανύψωσης άνω όπου η επισκοπή τού Υπέρλαμπρου Φωτός τού Θεού και η θέα του Παγκάλου Προσώπου τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Η παρορμητικότητα με την οποία η μετάνοια ενδύει τον άνθρωπο, τον ωθεί στην αναγνώριση του Θεού ως τού Μεγαλόδωρου Δωρεοδότη των πάντων που υπάρχουν στο σύμπαν και που τού δόθηκαν να διαχειρίζεται άχρι καιρού, και στην προέκτασή της θα καταλήξει στην αναγνώριση και αποδοχή του Θεού ως Πατέρα.

Συμπερασματικά όλων των ανωτέρω, η μετάνοια είναι το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος, το θεμέλιο και η κορυφή, το παιδί της ταπείνωσης και της αγάπης. Αυτήν την τελευταία αναφορά επιβεβαιώνει ο διαχρονικότατος, αληθινότατος και καταλυτικότατος λόγος τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού "ὅταν ποιήσητε πάντα τὰ διαταχθέντα ὑμῖν, λέγετε ὅτι δοῦλοι ἀχρεῖοί ἐσμεν, ὅτι ὃ ὠφείλομεν ποιῆσαι πεποιήκαμεν" (Λουκά ιζ', 10).

Και θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι όταν ο Θεάνθρωπος λέγει "λέγετε", δεν εννοεί να λέμε τον λόγο μόνο με το στόμα, αλλά η εκφορά τού λόγου εκ του στόματος να μην είναι ξερή έκφραση λόγου πονηρίας εκ του στόματός μας, ο οποίος σκοπεύει και στοχεύει να συγκαλύψει στα μάτια των θεατών και στα αυτιά των ακροατών την πραγματικότητα της κατάστασής μας, αλλά να προέρχεται από την καρδιά μας, ούτως ώστε τα εκπορευόμενα εκ της καρδίας τελικά ν' αγιάζουν τον άνθρωπο. Διότι δι' αυτού τού τρόπου της μετανοίας έως τέλους, διασφαλίζεται στην καρδιά μας το πνεύμα της ταπείνωσης και όπου ταπείνωση εκεί ευρίσκεται ο Πράος και Ταπεινός Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός μαζί με τον Πατέρα του και το Πανάγιο Πνεύμα. Επειδή μάς είπε ότι "ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτὰς, ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με· ὁ δὲ ἀγαπῶν με ἀγαπηθήσεται ὑπὸ τοῦ πατρός μου, καὶ ἐγὼ ἀγαπήσω αὐτὸν καὶ ἐμφανίσω αὐτῷ ἐμαυτόν. ... καὶ ... · Ἐάν τις ἀγαπᾷ με, τὸν λόγον μου τηρήσει, καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ’ αὐτῷ ποιησόμεν" (Ιωάννου ιδ', 21 & 23).

Γνωρίζουμε ότι ο λόγος του είναι αληθινός και πραγματοποιήσημος διότι επαληθεύτηκε στα εκατομμύρια των Αγίων Πάντων, γι' αυτό μπορούμε κι εμείς να λάβουμε θάρρος και να αγωνιστούμε να πετύχουμε στον εαυτό μας τον αγιασμό μας και την κοινωνία αγάπης μαζί με τον Τρισυπόστατο Θεό διά μετανοίας, μιμούμενοι τούς Αγίους Πάντες, επακολουθούντες τα ίχνη της δικής τους ζωής και επαναλαμβάνοντας την ζωή τους στην ζωή μας, με την Χάρη τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού δια πρεσβειών της Παναγίας Θεοτόκου Μητέρας Του Μαριάμ και Πάντων των Αγίων. Αμήν.

(κείμενο Γ.Ε.Μ.)